از پشت تنگ بلورم دنيا چه زيباست من كه قرمزم رنگ آب بلورم به درياست
روز وشب دهن به دعاي خداي دارم شكر او مي گويم و آه كه اينجا تنهام
فكر تنهايي خويش بسي با خود كردم چه سود كه رب تقدير نكرد من كردم
آن دم كه درياي منيت غرق گشتم جدا افتادم از دوستان با سرع گشتم
چو دم خود با غرور ميكشيدم برتنگ ندانستم ميزنم نعره برطبل جنگ
خرم از آنم كه خورشيد بودم دردل شب صبح آمد وسياهي جدايي مانده برلب
شكوه كنم ازخود يا تقدير زشت كه از ازل براي من خوب ننوشت
كاش غرور زيبايي نبود بر دل زارم بودم كنون شاد وسرخوش با دل دوستانم
چه سود زيبايي كه تنهايم كرد دراين تنگ فربه شد تنهايي وشكستم بي صدا دراين جنگ
دنياي زيبا خود را گذاشتم به خيالي كوچك آمدم دراين تنگ به رنگ قرمزي وصداي قشنگ
آن يارن زشت رويم روزها آرزوست گفتن ديدار آنان دراين تنگ ياوه گوست
روزان وشبان بهر چه بودي دلم من باخود بساز كه اينجاست مسكن من