اطلاعات برای همه

بی اشتهایی كودكان

خربزه برای تقویت اشتها مفید است

خربزه دارای ویتامین ث و ب است و بیماری استسقاء را درمان می‌کند. طالبی یکی از میوه‌های پرآب و لطیف و خوشمزه است که دارای آب و ویتامین‌های فراوان است. نوع دیگر طالبی را گرمک می‌گویند که کم و بیش خواص طالبی را دارا است. همچنین یکی دیگر از انواع طالبی و گرمک خربزه است که شیرین آن یکی از بهترین میوه‌های تابستانی به شمار می‌رود. وی درخصوص خواص درمانی آن گفت: این میوه‌ها در درمان سل، سوختگی‌های روی پوست، عطش، کم خونی، بی‌اشتهایی، نرم کردن سینه، نقرس، سنگ کلیه،‌کمبود شیر مادران ،‌خشکی پوست، نفخ و غیره مفید است. ‌خربزه دارای ویتامین‌های ث و ب است و بیماری استسقاء را درمان می‌‌کند‍. گوشت طالبی را اگر روی سوختگی‌های سبک و سطحی و ورم پوست بگذارید آن را تسکین داده و شفا می‌بخشد. همچنین خربزه چون دارای قند است عمل مفیدی را در اشخاصی که مبتلا به سمل ریوی و یا کم خونی‌های مختلف هستند انجام می‌دهد و ویتامین A سلول‌های بدن را ترمیم و تجدید کرده و یکی از عوامل تجدید جوانی می‌شود. خربزه و طالبی سرشار از آب است و برای رفع عطش و تقویت اشتها مفید و موثر هستند. ارزش غذایی طالبی، گرمک و حتی خربزه خیلی زیاد نیست اما خنک‌، اشتها آور، ملین، ‌ادرار آور و موجب طراوت پوست می‌شود. همچنین تخم خربزه دارای اثر ضد کرم روده است اما نباید آن را زیاد مصرف کرد.

بی اشتهایی كودكان

بي اشتهايي یكی از شایعترین اختلالات رفتاری كودكان است . دلایل فراوانی باعث بروز این مشكل میشود از جمله بیماریها، روشهای نادرست مادر در نحوه تغذیه یا رفتارهای اشتباه او در غذا دادن به فرزندش ممكن است منجر به لجبازی و خودداری از خوردن او شود. گاهی نیز كم شدن اشتها بدلیل كاهش سرعت رشد كودك نسبت به قبل میباشد . بنابراین بررسی نمودار رشد بهترین وسیله جهت آگاهی مادر از رشد كودك است.

عواملی كه باعث بی اشتهایی و امتناع كودكان از غذا خوردن میشود .

روشهای نادرست غذا دادن به كودك عبارتند از:

1- روش التماس كردن : مادر ملتمسانه به او نگاهی می كند و از او می خواهد یك لقمه به خاطر فرد مورد علاقه اش بخورد.

2- روش پرت كردن حواس : با كمك تلویزیون یا شكلك درآوردن اطرافیان حواس او را پرت می كند تا چند قاشق غذا بخورد.

3- روش رشوه دادن : می گویند اگر غذایت را بخوری تورا پارك می برم یا برایت بستنی میخرم.

4- روش تهدید كردن : كودك را تهدید می كنند كه اگر غذایش را نخورد او را تنبيه می كنند یا ترك می كنند.

5- روش اجبار : به زور به او غذا می دهند مثلاً او را بغل كرده و به زور قاشق غذا را در دهان او میكنند.

6- روش كودك سالاری: به این صورت كه هر ماده خوراكی را كه كودك درخواست می كند برايش فراهم می كنند. حتی اگر برایش مضر باشد و تنها آرزوی والدین این است كه كودكشان چیزی بخورد.

7- استفاده از داروهای تقویت كننده : خودسرانه به همراه غذا به كودك داروهای تقویت كننده یا شربت ویتامین می دهند .

هیچ كدام از روشهای فوق الذكر صحیح نمی باشند به خصوص غذا دادن اجبار به كودك كه مهمترین عامل ایجاد كننده مشكلات تغذیه ای است در این روش كودك حالت دفاعی به خود می گیرد و با بیرون ریختن غذا ، تف كردن محتویات دهان ، نگهداشتن غذا در دهان و ... از خوردن خودداری می كند. مادران باید توجه نمایند كه زمان غذا خوردن برای كودك لذت بخش باشد در صورتی كه زمان تغذیه به میدان جنگ تبدیل شود اغلب والدین بازنده این كشمكش هستند.

از عوامل دیگری كه منجر به بی اشتهایی و امتناع كودكان از خوردن غذا میشود.

1 - رعایت نكردن نظم در غذا دادن به كودك : وعده های غذایی كودك باید در ساعت معینی باشد و توجه شود كه میان وعده ها در زمان نزدیك به وعده اصلي نباشد.

2 - اضطراب والدین: در بیشتر موارد والدین به دلیل علاقه زیاد به فرزند خود بیش از حد نگران وضعیت تغذیه او هستند و تصور می كنند فرزندشان كم غذا می خورد . لذا ممكن است متوسل به روشهای نادرست شوند كه منجر به بی اشتهایی كودك میشود.

3 - پر كردن بیش از حد ظرف غذای كودك : در صورتی كه حجم زیادی از غذا در ظرف غذای او ریخته شود كودك می داند كه نخواهد توانست همه غذای موجود در ظرف را بخورد دچار اضطراب شده و از خوردن خودداری می كند .

4 - رعایت نكردن تنوع در مواد غذایی : در صورتی كه غذای یكنواخت و تكراری به كودك داده شود كودك خسته شده و از خوردن امتناع میورزد .

5 - واكنش روحی منفی نسبت به یك عامل یا ماده غذایی خاص : كودك ممكن است به دلیل شرایط روحی حاص مانند تولد یك فرزند دیگر برای جلب توجه اطرافیان از غذا خوردن امتناع ورزد یا از نوع خاصی از غذا خاطره بدی داشته باشد مثلاٌ یك بار آن غذا سبب سوختن زبان او شده. اگر والدین مایلند فرزندشان از نوعی ماده غذایی خاص كه مورد علاقه اش نیست استفاده كند باید مقادیر كمی از آن را به تدریج با سایر مواد غذایی مخلوط كنند تا وجود آن در ظاهر غذا مشخص نباشد.

6 - نرم كردن پیش از حد غذا : در برخی موارد چون خانواده مایلند مواد غذایی متعددی را در زمان كوتاه به فرزند خود بدهند حتی برای فرزند بالای یكسال غذا را در مخلوط كن ریخته و نرم می كنند تا بتوانند با سرعت به كودك بدهند در حالیكه این امر باعث میشود كودك از خوردن خودداری كند زیرا دیگر تمایل به خوردن غذاهای خیلی نرم ندارد.

7 - مصرف بیش از حد مایعات : مصرف بیش از حد چای ، شیر ، آبمیوه، شربت ، باعث میشود كودك علاقه ای به خوردن مواد غذایی جامد نشان ندهد.

برای مقابله با غذا نخوردن كودك چه كنیم : والدین باید تلاش كنند محیط غذا خوردن كودك محیطی شاد و سرگرم كننده باشد . در بیشتر موارد غذا نخوردن كودكان دوره ای گذرا دارد و باید از خانواده خواست تا آرامش خود را حفظ كرده و از روشهای نادرست فوق الذكر استفاده نكنند. برای كم كردن حساسیت كودك نسبت به غذا او را در تهیه غذا دخالت دهید مانند مخلوط كردن مواد غذایی با یكدیگر و... حتی المقدرو ساعت مصرف غذای كودك همزمان با افراد خانواده باشد زیرا كودك افراد خانواده را هنگام خوردن مشاهده می كند و این عمل موجب تشویق كودك به غذا خوردن میگردد. برای تشویق كودك به غذا خوردن از ظرف غذای مخصوص كودكان استفاده كنید. در حضور كودك در مورد غذا خوردن او با دیگران صحبت نكنید تا كودك احساس نكند با غذا خوردن شخصيت مهمی شده و مورد توجه جمع قرار می گیرد. غذا را روی میز یا سرسفره در یك جای مناسب گذاشته و پیشنهاد كنید غذا را بخورد در موقع غذا خوردن تلویزیون را خاموش و وسایل بازی او را جمع كنید. باقیمانده غذای كودك را از سرسفره بردارید بدون اینكه در مورد آن با دیگران بحث كنید . در هنگام غذا خوردن كنار او بنشینید و در مورد غذا صحبت كنید و از او بپرسید دوست دارد چه غذایی برای ناهار یا شام روز بعد درست كنید. در زمان غذا خوردن به او ابراز محبت كنید. كودك را با هم سن و سالهای خودش مقایسه نكنید چون روند رشد و میزان اشتها در كودكان مختلف متفاوت میباشد.

ليموشيرين اشتهاي كودك را باز مي‌كند : برخي دانش‌آموزان به دليل بي‌اشتهايي صبحانه نمي‌خورند كه در اين موارد مصرف ميوه تازه بويژه ليموشيرين موجب باز شدن اشتهاي كودك مي‌شود. مصرف صبحانه و ميان وعده براي دانش‌آموزان ضروري است و توصيه مي‌شود به تناوب از نان و پنير، تخم‌مرغ، آجيل و انواع ميوه‌ها و آب ميوه‌هاي طبيعي استفاده شود.  كودكان به دليل قرار داشتن در سن رشد و همچنين داشتن فعاليت ذهني، نيازمند مصرف صبحانه و ميان وعده سالم هستند و توجه به نوع مواد غذايي كه در اين دو وعده صرف مي‌شود بسيار مهم است. توصيه مي‌شود در وعده صبحانه از نان و پنير همراه خيار يا گردو همراه آب‌ميوه‌هاي طبيعي استفاده شود. همچنين مي‌توان برخي روزها از تخم‌مرغ آب‌پز يا عسل نيز در وعده صبحانه استفاده كرد. مصرف ميان وعده نيز به افزايش يادگيري كودك كمك مي‌كند و توصيه مي‌شود از نان و پنير و خيار يا مغز گردو به عنوان ميان وعده استفاده شود. مصرف ميوه‌هاي تازه و قابل حمل مانند سيب و موز نيز در ميان وعده دانش‌آموزان موثر است. همچنين در صورت امكان مي‌توان از آجيل و انواع مغزها استفاده كرد.

علل جسمي و روحي بي اشتهايي در کودکان : يکي از شايع ترين اختلالات رفتاري در کودکان بي اشتهايي آن هاست که نگراني هاي بسياري را در والدين ايجاد مي کند و اگرچه اين بي اشتهايي به دلايل فراوان در کودکان ايجاد مي شود،  اما راه هاي درمان آن بسيار راحت است; دلايلي از جمله روش هاي نادرست مادر در تغذيه کودکش که موجب لجبازي کودک و خودداري او از خوردن مي شود و يا کاهش سرعت رشد کودک نسبت به گذشته، از عوامل تاثير گذار در بي اشتهايي کودکان هستند. البته بررسي نمودار  رشد،  بهترين راه کار آگاهي والدين از رشد طبيعي کودکشان است که در گزارش زير کارشناسان به بررسي عوامل ايجاد اين بي اشتهايي و روش هاي درمان آن پرداخته اند. چنانچه شرايط روحي و رواني کودک و نحوه ي تغذيه او از بدو تولد مناسب بوده باشد، معمولا نبايد شاهد بي اشتهايي در کودک باشيم. گزارشات در مورد بي اشتهايي کودکان حاکي از آن است که کمبود ويتامين هايي همچون گروه هاي B وC که محلول در آب مي باشند يکي از عللي است که باعث بي اشتهايي کودکان مي شود. ما به والدين توصيه مي کنيم که بعد از تغذيه ي کودکشان در شش ماهه ي اول زندگي با شير مادر حتما از آبميوه در کنار اين وعده ي غذايي  استفاده کنند چرا که کمبود ويتامين هاي موجود در آبميوه در بدن کودک، منجر به بي اشتهايي وي مي شود. پس در علل جسمي  بي اشتهايي عدم دريافت برخي از ويتامين ها و مواد معدني مثل آهن و روي منجر به بي اشتهايي در کودکان مي گردد که با مهيا کردن گروه هاي مختلف غذايي مي توان اين علل را برطرف کرد.  در خانواده هايي که مدام تنش و جنجال وجود دارد، حتي اگر کودکان شرايط جسمي  خوبي داشته باشند، اما فاقد شرايط روحي مساعد باشند،  بي اشتهايي در کودکان امري مسلم است. خانواده ها مي توانند با شادابي و نشاط موقع صرف غذا، ميل به غذا خوردن را در کودک ايجاد کنند.

وي با بيان اينکه پدر و مادر نبايد با تهديد، تنبيه و حتي تشويق به کودک غذا بدهند، گفت: اين عمل اثرات بدي دربردارد و منجر به بي اشتهايي در کودکان مي شود. شرايط را بايد به گونه اي فراهم کنيم تا کودک هنگامي  که گرسنه مي شود،  خودش به طرف غذا بيايد. اين متخصص تغذيه گفت: بسياري از مادران براي غذا دادن به کودکشان از روش هاي نادرستي مثل التماس کردن، پرت کردن حواس کودک، رشوه دادن، تهديدکردن، اعمال زور، کودک سالاري و استفاده از داروهاي تقويت کننده استفاده مي کنند که هيچ کدام موثر نمي باشد.
وي تصريح کرد: مواردي چون رعايت نکردن نظم در غذا دادن به کودک، اضطراب والدين، پر کردن بيش از حد ظرف غذاي کودک و رعايت نکردن تنوع در موادغذايي از مشکلات شايعي است که مي تواند منجر به بد غذايي و در نهايت بي اشتهايي در کودکان شود. موارد ديگري چون واکنش روحي منفي نسبت به يک عامل يا ماده ي غذايي خاص،  نرم کردن بيش از حد غذا، مصرف بيش از حد مايعات و بيش فعالي کودک نيز در بد غذايي و بي اشتهاي موثر است. "در بيشتر موارد غذا نخوردن کودکان دوره اي گذرا دارد" و از خانواده ها خواست که آرامش خود را حفظ کنند. کودک به دقت از عادات غذايي خانواده تقليد مي کند و والدين بايد در حضور کودک از غذاي سالم استفاده کنند و همچنين اگر فردي از خانواده از نظر برخي مواد غذايي نياز به محدوديت دارد يا مزه مفيدي را نمي پسندد، نبايد اين مورد را در حضور کودک مطرح نمايد. دخالت دادن کودک در تهيه ي غذا براي کم کردن حساسيت کودک نسبت به غذا، قرار دادن ساعت صرف غذاي کودک همزمان با افراد خانواده و استفاده از ظرف غذاي مخصوص کودکان در تشويق کودک به غذا خوردن موثر است.

در حضور کودک در مورد غذا خوردن او با ديگران صحبت نکنيد تا کودک احساس نکند با غذا خوردن مورد توجه جمع قرار نمي گيرد. براي خوردن غذا،  به کودک اصرار نکنيد و غذا را روي ميز يا سفره در يک جاي مناسب گذاشته و پيشنهاد کنيد غذا را بخورد و در مواقع غذا خوردن تلويزيون را خاموش و وسايل بازي او را جمع کنيد و همچنين براي طول مدت غذا خوردن کودک حد و مرزي تعيين کنيد. باقي مانده ي غذاي کودک را بدون اين که درمورد آن با ديگران بحث کنيد از سر سفره برداريد و در هنگام غذا خوردن کودک به او ابراز محبت کنيد و نيز کودک تان را با هم سن و سالهاي خودش مقايسه نکنيد زيرا روند رشد و ميزان اشتها در کودکان مختلف متفاوت مي باشد.

کاهش اشتها و بي اشتهايي در کودکان بالاي يکسال                     

مدت زماني که کودک شما به بي اشتهايي مبتلا شده چقدر است ؟

کمتر از يک هفته : در اينصورت بررسي مي کنيم که آيا کودک تب ۳۸ به بالا دارد يا نه ؟ در صورت تب بايد اقدامات لازم در پائين آوردن تب انجام شود و در صورتي که کودک تب ندارد موارد ديگر را در کودک بررسي کنيد :

۱ - گلودرد : بايد جهت برطرف کردن آن به پزشک مراجعه کرد .

۲ - وجود دانه هاي جوش مانند روي سطح بدن : به پزشک مراجعه شود .

۳ - هيچکدام : در اينصورت ممکن است عواملي مثل خوردن مواد غذائي در بين وعده هاي غذا توسط کودک و يا کم شدن فعاليت جسماني او نسبت به گذشته که هر دو عامل نياز او به انرژي را کاهش می دهد و بنابراين مادامي که کودک شما خوب و شاداب به نظر ميرسد و بيماري ندارد جاي هيچگونه نگراني نيست .

۴ - رشد وزن او طبيعي نيست : بايد بررسي کرد که کدام يک از نشانه هاي زير در کودک وجود دارد :

•  غدد متورم در گردن : ممکن است منونوکلئوز عفوني داشته باشد .

•  مدفوع کم رنگ و ادرار پر رنگ : احتمال هپاتيت ويروسي وجود داشته باشد .

•  هيچکدام : در اينصورت به جستجوي يافتن علائم ديگر در کودک مي پردازيم :

•  تکرر ادرار

•  در هنگام خواب رختخوابش را خيس مي کند

نکته : در هر دو مورد بالا احتمال وجود عفونت مجاري ادراري وجود دارد .

•  هيچکدام : دراينصورت عوامل زيادي مي تواند باعث بي اشتهائي و کاهش موقتي آن در کودک شوند. از جمله کاهش فعاليت کودک و يا خوردن مواد غذائي در بين وعده هاي غذائي.

بيش از يک هفته ( مدت زمان بي اشتهائي کودک ) : در اينصورت بايد بررسي کرد که آيا رشد وزن کودک طبيعي است که به نمودارهاي رشد مراجعه مي کنيم . اگر رشد وزن کودک طبيعي نبود مانند مورد قبل عمل مي کنيم . ( يافتن نشانه هاي بيماري مثل غدد متورم گردن ، مدفوع کم رنگ و ادرار پررنگ و يا هيچکدام از موارد و در صورتي که رشد وزن طبيعي باشد همان احتمال هميشگي ( يعني خوردن مواد غذائي بين وعده ها و يا کاهش فعاليت کودک) مطرح مي شود .

تحريک اشتهاي کودک ، کمکهاي مؤثر : کودکي که به تازگي دچار بي اشتهايي شده است ، نيازمند تشويق از جانب شماست .

• اگر کاهش اشتها به دليل وجود بيماري خاصي است به کودک خود اصرار نورزيد . اصولاً کودک بيمار فقط ميل به نوشيدن مايعات دارد . شير و ماست ، گلو درد را تسکين ميدهد و نيز مقداري مواد مغذي هم به کودک مي رساند .

• اگر کودکاتان خيلي کوچک است شما مي توانيد غذاخوردن را با بازي و خنده همراه کنيد مثلاً با درست کردن مواد غذايي به صورت اسباب بازي و يا اشکال مختلف انسان و يا حيوانات و ...

• انتظار نداشته باشيد که کودکتان در وعده هاي غذايي مانند شما غذا بخورد . پنج يا شش وعده غذاي کوچک براي دستگاه نارس گوارشي کودک و نيز فعاليت متابوليکي وي بسيار مناسب تر خواهد بود .

• سعي کنيد کودکتان از هر گروه مواد غذايي بخورد . در واقع با يک برنامه منظم وخاص هيچ گروه از مواد غذايي را حذف نکنيد ، زيرا هر گروه از مواد غذايي در تغذيه کودک نقش خاص خود را دارد .

• شما مي توانيد يک بچه ايرادگير و بهانه جو را با متنوع ساختن غذا ، به غذاخوردن تشويق نماييد .

با بدغذایی کودکان چه کنیم؟ فرزندان ما ، در واقع خود ما از لحظه تولد تا بزرگسالی با مشکلات گوناگونی روبه رو میشویم. یکی از شایع‌ترین این مشکلات ، بویژه در سنین قبل از دبستان ، بی‌اشتهایی است. عوامل بسیاری می‌تواند در روش غذایی و اشتهای کودک تاثیر بگذارد و ما فقط در صورتی می‌توانیم به او کمک کنیم که دلیل واقعی مشکل او را دریابیم و آن را بر طرف کنیم. در عین حال توجه به این نکته ضروری است که پیدایش مشکل یا ناراحتی یکی از بخشهای غیرقابل اجتناب در سیر رشد بچه‌هاست. قبل از هر چیز بهتر است تعریفی از اشتها ارائه کنیم.

اشتها : اشتها یعنی میل خاص دستگاه‌های بدن که فرد را به سوی انتخاب غذای مورد نیاز و لازم هدایت می‌کند. اشتها نیز حالتی شبیه نفس‌کشیدن ، بلعیدن و سایر برنامه‌های بدن انسان بوده ، بی اختیار و غیر ارادی است. بدیهی است که تمایل نداشتن کودکان به غذا ، والدین را نگران می‌کند، اما باید به میل آنها احترام گذاشته و در ضمن به حل مساله پرداخته شود، در ضمن لازم نیست که اوقات غذا خوردن به ساعت جدال و درگیری تبدیل شود. غذا نخوردن کودکان را به بدخلقی آنها نسبت ندهید. نباید بچه‌ها را عادت داد که فقط در ساعات غذا خوردن ، چیزی بخورند. پس در هنگام بروز این مشکل چه باید کرد؟ شاید قبل از هر چیز لازم باشد که فرزند خود را نزد پزشک ببرید، زیرا بی‌میلی به غذا ممکن است با پیدایش هر نوع بیماری ، هر چند خفیف و جزیی ، ایجاد شود و پزشک با معاینات دقیق فرزندتان این موضوع را روشن خواهد‌کرد.

او بی اشتها نیست ، شما پرخورید : گاهی اوقات والدین تصور می‌کنند که فرزندشان بی‌اشتهاست. در حالی که بیش از ظرفیت ، به او غذا می‌دهند و وقتی که او نمی‌خورد، تصور می‌کنند که مشکلی در اشتهای وی ایجاد شده‌است. اگر وضعیت رشد فرزند شما در نمودار قد و وزن مطلوب است و رشد طبیعی نشان می‌دهد، پس دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.  غالبا تغییر رژیم غذایی نیز بی‌تاثیر در اشتهای کودک نیست. غذاهایی که چرب باشند، اشتیاق کودک را نسبت به غذا خوردن کمتر می‌کنند برای مثال اکثر بچه‌ها شیر را دوست دارند، اما بچه‌های بی‌اشتها شیر بدون سرشیر و شیر کم چرب را بهتر می‌خورند. گوشت ، سبزیجات و میوه نیز از منابع غذایی خوب برای کودکان به شمار می‌رود.

فقط سه وعده یا بیشتر؟ سوال بسیاری از والدین این است که خوراکی‌های میان وعده‌های اصلی غذا برای کودکان مناسب است یا خیر؟ در پاسخ به این سوال باید گفت که می‌توان از خوراکی‌های کم حجم مانند سیب ، هویج ، آب میوه یا میوه استفاده ‌کرد تا علاوه بر این که مواد طبیعی را به بدن کودک می‌رسانند، موجب بی‌اشتهایی او نیز نشوند. گاهی اوقات وقتی با فرزندتان بیرون می‌روید و او تقاضای یک شیرینی یا شکلات می‌کند. با او مخالفت نکنید، زیرا گاهی اوقات این خوراکی بیشتر غذای روح کودک شما به حساب می‌آید. البته بهتر است این گونه خوراکی‌ها بعدازظهر یا عصر به کودک داده‌شود تا مانع خوردن غذای اصلی نشود. یکی دیگر از کارهایی که والدین می‌توانند صورت دهند این است که یک رژیم غذایی کامل و متنوع را برای کودک در نظر بگیرند، اما به او اجازه دهند که مسوولیت انتخاب غذای خود را به عهده گیرد. بدین ترتیب او تمایل بیشتری برای خوردن غذا پیدا خواهد کرد.

نمودار سینوسی اشتها : نکته قابل توجه دیگر این است که اشتها متغییر است. حتی مقدار شام و ناهار افراد با یکدیگر فرق می‌کند، سن کودک و میزان نیاز او به انرژی ، همچنین احساسات او ، همه در مقدار و نوع غذای مصرفی تاثیر دارند. کودکان ، معمولا در سال‌های دوم و سوم زندگی کمتر از سال اول غذا می‌خورند و در این دوران سرعت رشد هم نسبت به سال اول کندتر می‌شود، بنابراین آنها به انرژی کمتری نیز احتیاج دارند و غذای بسیاری نمی‌خواهند، که همه این موارد طبیعی است و نباید آنها را وادار به غذا خوردن کرد. از دیگر عوامل موثر بر اشتهای کودکان ، جو حاکم بر زمان صرف غذاست.

غذا را با شادی صرف کنید : بهتر است که کودکان غذا را با شادی بخورند. اگر هنگام صرف غذا همه خوشحال و راضی باشند و از غذا خوردن لذت ببرند، می‌توانند آهسته غذاخوردن و زمین ریختن غذای کودک را بهتر تحمل کنند و با آرامش بیشتری با او کنار بیایند. در ضمن افرادی که برای کودک عزیز و مهم هستند، در احساسات کودک نقش بسزایی داشته و حالت آنها در حین غذاخوردن برای بچه الگو می‌شود. نگرانی و ترس بیش از هر چیز موجب بی‌اشتهایی کودکان می‌شود. توجه داشته باشید که نگرانی و استرس والدین ، بیش از آنچه تصور کنید بر فرزندان تاثیر دارد و از آنجایی که فرزندان تجربه کافی در زندگی ندارند، ممکن است با احساس ناراحتی والدین بترسند که نکند والدین به دلیل مشکلاتی که دارند، فرزندشان را ترک کرده یا دیگر او را دوست نداشته‌باشند و همین مساله عاملی برای نگرانی و ترس آنها شده ، اشتهای آنان را بشدت کاهش می‌دهد. پس تا حد امکان فضای آرام و شادی را برای فرزندان ایجاد کنید تا آنها نیز با آرامش و خوشحالی مراحل رشد خود را پشت سر بگذارند.